-3,9°C Duże zachmurzenie
Wilgotność	100%
Wiatr	Spokojny
Ciśnienie	1031,2 hPa
Widoczność	6 km

Pogoda na cały tydzień

Historia

Według archeologów - pomijając najdawniejsze przekazy z czasów epoki kamiennej i brązu - w miejscu, gdzie obecnie znajduje się Kalisz Pomorski istniał gród słowiański już w VIII wieku, a obok niego osada rybacko-rolnicza. Gród był położony obronnie, między jeziorami i bagnami. Olbrzymie lasy zapewniały ludności znaczną część wyżywienia. Ogólnie jednakże powiedzieć należy, - iż były to obszary słabo zaludnione (w porównaniu z pobliskimi ziemiami nad Notecią i Wartą). Nic, więc dziwnego, że władca Wielkopolski Przemysł I (1220-1257), ojciec Przemysława II króla Polski, postanowił ziemie te zagospodarować i umocnić. W połowie XIII w. zajął on Kalisz nad Prosną i właśnie stąd zabrał osadników, przenosząc ich nad Drawicę do osady Nova Calisia. Takie były początki Kalisza Pomorskiego i stąd się wzięła jego obecna nazwa.

Okres dzielnicowego rozbicia Polski nie sprzyjał umocnieniu wpływów naszych władców na tych terenach; już w 1296 r. Kalisz Pomorski i jego okolice zajęła Brandenburgia, a dnia 14 września 1303 r. margrabiowie brandenburscy Otton, Konrad, Jan i Waldemar wystawili dokument, który się uważa za przywilej lokacyjny i nadanie praw miejskich. Należy zaznaczyć, iż włączenie Kalisza Pomorskiego do Brandenburgii nie zmieniło przynależności tych ziem diecezji poznańskiej; biskup poznański był w dalszym ciągu władzą dla miejscowego duchowieństwa co miało wielkie znaczenie dla uznania wpływów polskich na ziemiach.

Margrabiowie brandenburscy dali Kalisz Pomorski w lenno rodzinne Wedlów; praktycznie więc był Kalisz Pomorski prywatnym miastem tego znanego pomorsko-wielkopolskiego rodu( wielkopolska linia rodu Wedlów zmieniła nazwisko na Tuczyński stąd pobliskie miasteczko nosi nazwę Tuczno). Wedlowie rozpoczęli budowę zamku obronnego, a miasto mające 7 ha powierzchni, otoczono murami obronnymi posiadającymi 2 bramy: Kamienną - przy trasie prowadzącej do Wałcza, Recką - przy drodze w kierunku zachodnim, wiodącej do Recza i Szczecina.

W XIV wieku pozycja Kalisza Pomorskiego znacznie wzrosła, ponieważ przez miasto prowadziła droga królewska łącząca Brandenburgie z Państwem Krzyżackim. Łączyła Myślibórz z Tczewem. Tą trasą w obydwu kierunkach dążyli kupcy, szli na wschód rycerze wspomagający zakon krzyżacki. Był to nie tylko ważny ciąg handlu dalekosiężnego, ale trakt mający znaczenie polityczno - strategiczne Państwa Krzyżackiego. A potęga Krzyżacka rosła: w początkach wieku opanowali oni obszar Nowej Marchii, ku niezadowoleniu ludności (w tym i szlachty z rodem Wedlów na czele) sprzyjającej Polsce. Polska starała się odzyskać te obszary; Władysław Jagiełło chciał od Brandenburgii wykupić ziemie tzw. Nowej Marchii, ale ubiegli go Krzyżacy, którzy panowali tu od 1402-1455 r.

Ciężkie były czasy krzyżackie dla Kalisza Pomorskiego i jego okolic. W czasach Wielkiej Wojny polsko-krzyżackiej w 1409 r. (na rok przed Grunwaldem) wielkopolskie pospolite ruszenie oblegało Kalisz Pomorski w odwet za napaść Krzyżaków na Wałcz. Bronił się wówczas w Kaliszu Pomorskim wójt krzyżacki von Günsterberg. W czasie wyprawy husytów i wojsk polskich na tereny krzyżackie w 1433 r. jednostki polskie zajęły Kalisz Pomorski; do 1435 r. stały tu polskie załogi, które jednakże na podstawie późniejszych układów opuściły miasto.

W 1455 r. Kalisz - wykupiony od Krzyżaków - wrócił do Brandenburgii. Okolice były stale - chociaż powolnie - germanizowane. Znaczne szkody przyniosła reformacja umacniając pozycję języka niemieckiego. W tym samym okresie rozpoczyna się trwający kilka wieków rozwój sukiennictwa. Trwa on aż do przełomu XVIII/XIX wieku. Jeszcze w 1816 r. było tu czynnych 271 warsztatów sukienniczych.

Klęską był 1771 r.; pożar zniszczył wówczas 130 budynków. Miasto straciło na znaczeniu. By je odbudować rozebrano mury miejskie. Dźwiganie się z upadku było bardzo powolne. W II połowie XIX upowszechniła się w okolicy uprawa ziemniaków i wówczas Kalisz Pomorski był znacznym centrum kopaczy ziemniaków. Koło1890 r. blisko jeden tysiąc kopaczy ruszyło w okolice, by na pobliskich majątkach pracować w tym zakresie.

W latach 1888-1900 zbudowano linie kolejowe; Kalisz Pomorski stał się węzłem komunikacji kolejowej. Wówczas też powstały tu pierwsze zakłady przemysłowe ( tartak, cegielnia, gorzelnia, garbarnia). Na przełomie XIX/XX wieku rozpoczął się również napływ wczasowiczów. W 1900 r. miasto liczyło 3,7 tys. mieszkańców. 25 lat później 3,4 tys. W przeddzień wojny w 1939 r. w Kaliszu Pomorskim mieszkało 4 tys. mieszkańców. Znaczny rozwój Kalisza Pomorskiego miał miejsce na przełomie wieku XIX i XX . We wrześniu 1888 roku wybudowano pierwszy odcinek trasy kolejowej z Kalisza Pomorskiego do tartaku. W kilka lat później w roku 1896 wybudowano linie kolejową Kalisz Pomorski - Choszczno i Kalisz Pomorski - Stargard, a w 1900 Kalisz Pomorski - Wierzchowo.

Budowa tras kolejowych, szos, a także duża wycinka lasów sprawiły, że miast zyskało na znaczeniu. Powstało dużo nowych budynków i przedsiębiorstw m.in. tarta, ratusz, silos zbożowy w Kaliszu Pomorskim a także budynek szkoły z 1901 roku (obecne LO). W 1907 roku miasto otrzymało oświetlenie gazowe, powstała także fabryka butów skórzanych (z napędem motorowym). Od roku 1917 rozpoczęto elektryfikację miasta.

Niegdyś Kalisz Pomorski odgrywał dużą rolę dzięki przemysłowi sukienniczemu, który rozsławił nazwę miasta po za granicami Pomorza. Wtedy też powstał cech sukienniczy, liczący 271 Mistrzów, który został rozwiązany w 1910 roku. Pod koniec I Wojny Światowej zachowane zostały 3 fabryki, które przed i w czasie wojny produkowały sukno na potrzeby wojska.

Duże znaczenie w okręgu Drawsko Pomorskie jak również w Kaliszu Pomorskim miało szewstwo, dużo gruntów należało do właścicieli zakładów szewskich. Kalisz Pomorski dzięki pięknemu położeniu między lasami i jeziorami był kurortem dla wielu gości ze Szczecina i Berlina.Do 1945 roku nie odczuwano tutaj wojny bezpośrednio. Sytuacja zmieniła się w pierwszych tygodniach 1945 roku to znaczy do rozpoczęcia ofensywy styczniowej znad Wisły. Armia radziecka i I AWP posuwały się niezmiernie szybko w kierunku Wału Pomorskiego potężnych fortyfikacji niemieckich, których budowę rozpoczęto w latach 1934-36, a następnie rozbudowano 1944 r. Fortyfikacje ciągnące się od Szczecinka przez pobliskie miasta Wałcz i Mirosławiec i dalej na południe brzegiem Drawy i Noteci znajdowały się bezpośrednio przy Kaliszu Pomorskim. Miasto znalazło się w zasięgu głównych działań wojennych tego odcinka frontu. Od wschodu posuwały się 61 armia radziecka i 7 korpus kawalerii. Szły one niebywale szybko łamiąc pozycje niemieckie, ale właśnie w rejonie Kalisza Pomorskiego atak wojska radzieckich zbiegał się - jak pisze płk W. Jadziak z przeciwuderzeniem nieprzyjaciela. Stąd pierwsza próba zajęcia Kalisza Pomorskiego z marszu się nie udała. Ciężkie walki trwały długo. Wreszcie 12 lutego 1945 roku miasto zostało wyzwolone, ale więcej niż połowa obiektów mieszkalnych uległa zniszczeniu i nie nadawała się do odbudowy. Wszędzie były ruiny w gruzach leżały zakłady przemysłowe.

HISTORIA HERBU KALISZA POMORSKIEGO

Kalisz otrzymał swój herb równocześnie z lokacją lub wkrótce po niej. Herb ten przedstawia na srebrnym polu czerwonego zająca biegnącego po zielonej murawie i spadającego nań z rozpostartymi szponami czerwonego orła. Herb znajdował się na pieczęci XVI-wiecznej , mającej średnicę 34 mm, znanej jedynie z odcisku z 1404 roku, ponieważ wcześniejsza istniejąca niegdyś przy dokumencie hołdowniczym miast nowomarchijskich z 25 czerwca 1364 roku, przechowywanym obecnie w archiwum w Pradze, została zagubiona.

Pieczęć w polu głównym przedstawiała godło miasta: orła polującego na zająca, lecz tutaj zwróconego w lewo, a w otoku napis: S?CIVITATIS NOVE KALIS. Ostatni potwierdzony odcisk tej pieczęci pochodzi z 1506 roku.

Mamy zatem udokumentowane używanie takiej pieczęci przez miasto Kalisz w XIV- XVI wieku. Wizerunek herbu miasta przekazuje na XVII-wiecznej panoramie Mateusz Merian. W XVIII wieku, podobnie jak w przypadku innych miast, godło to zastąpił orzeł pruski. Dowodzi tego pieczęć z 1740 roku, przechowywana obecnie w Archiwum Państwowym w Poznaniu. Do godła z orłem i zającem powrócono w XIX wieku. Jednakże w początkach wieku IXI, zając zwrócony był w prawo. Takiego herbu miasto używa do dzisiaj i można go oglądać na budynku ratusza.

Herb Kalisza jest zagadkowy, ponieważ bardzo odbiega swoją symboliką od godeł herbowych wielu innych miast lokowanych przez margrabiów. Cześć heraldyków uważa, że orzeł w herbie miasta pochodzi z godła margrabiów brandenburskich. Cóż jednak czynić z zającem? Motyw spadającego czy polującego orła na zwierze w herbie Kalisza nie jest jedynym wśród herbów miast marchijskich. Na XIV-wiecznej pieczęci sekretnej brandenburskiego miasta Kremmen, lokowanego w 1298 roku, orzeł spada na ptaka (kaczka, gęś). Motyw polującego orła jest zupełne podobny jak w herbie Kalisza. Lecz i w tym przypadku nie łatwo rozstrzygnąć, co zaszyfrowano w tym herbie. Nie wydaje się rozsądne przyjęcie starego poglądu P.v.Niessena, że w herbie Kalisza askański orzeł rzuca się na polskiego zająca.

Podejmując próbę wyjaśnienia symboliki herbu, badacz ten odwołał się do znaczenia słowa zając, które w języku niemieckim brzmi Hase. To z kolei pozwoliło wysunąć hipotezę, że zająca w herbie mogła mieć nowomarchijska rodzina rycerska von Hasselow i od niej mógł zając trafić do herbu Kalisza Pomorskiego. Pomysł jest bardzo ciekawy, lecz mało prawdopodobny, skoro herb tej rodziny nie jest bliżej znany i zapewne nie przedstawił zająca. Poza tym nie posiadamy wiadomości wiążących rodzinę von Hasselow z okolicami Kalisza.

Kolejna hipoteza uznaje godło Kalisza jako odwołanie się do obfitujących w zwierzynę okolicznych lasów. Niektórzy ze zwolenników takiego wytłumaczenia symboliki herbu przedstawiającego kaliskiego ptaka uznają go za sokoła, a całe godło, za zwykłą scenkę z polowania. Na poparcie ich poglądu ma służyć wizerunek sokoła w herbie pobliskiego Złocieńca (Falkenberg). Nie zauważono jednak, że w przypadku Złocieńca wizerunek ten jest uzasadniony czy umotywowany nazwą samego miasta. A w przypadku Kalisza takiego związku nie zauważamy. Odwołując się na razie do ogólnej symboliki tego zwierzęcia, możemy stwierdzić, że w heraldyce zając symbolizował spokój na ustroniu, łowiectwo, zręczną taktykę, przebiegłość, szybkość i czujność. Herb Kalisza odzwierciedla niemal w pełni starogreckie przysłowie: musisz szybko biec, by złapać zająca. Lecz przypuszczalnie nie miało ono wpływu na wybór godła dla Kalisza.

Obecnie Herb Gminy składa się z dwóch zasadniczych elementów:

• godła herbu, czyli graficznego przedstawienia treści herbu,
• tarczy herbu, w której polu umieszczone jest godło herbu.

Godło herbu przedstawia: w srebrnym polu tarczy (oznaczonym kolorem białym), w jego centralnym położeniu, orzeł porywający zająca biegnącego po zielonej murawie. Orzeł i zając w kolorze czerwieni. Dziób i szpony orła złote (oznaczone kolorem żółtym).

HISTORIA HERBU KALISZA POMORSKIEGO

Kalisz otrzymał swój herb równocześnie z lokacją lub wkrótce po niej. Herb ten przedstawia na srebrnym polu czerwonego zająca biegnącego po zielonej murawie i spadającego nań z rozpostartymi szponami czerwonego orła. Herb znajdował się na pieczęci XVI-wiecznej , mającej średnicę 34 mm, znanej jedynie z odcisku z 1404 roku, ponieważ wcześniejsza istniejąca niegdyś przy dokumencie hołdowniczym miast nowomarchijskich z 25 czerwca 1364 roku, przechowywanym obecnie w archiwum w Pradze, została zagubiona.

Pieczęć w polu głównym przedstawiała godło miasta: orła polującego na zająca, lecz tutaj zwróconego w lewo, a w otoku napis: S?CIVITATIS NOVE KALIS. Ostatni potwierdzony odcisk tej pieczęci pochodzi z 1506 roku.

Mamy zatem udokumentowane używanie takiej pieczęci przez miasto Kalisz w XIV- XVI wieku. Wizerunek herbu miasta przekazuje na XVII-wiecznej panoramie Mateusz Merian. W XVIII wieku, podobnie jak w przypadku innych miast, godło to zastąpił orzeł pruski. Dowodzi tego pieczęć z 1740 roku, przechowywana obecnie w Archiwum Państwowym w Poznaniu. Do godła z orłem i zającem powrócono w XIX wieku. Jednakże w początkach wieku IXI, zając zwrócony był w prawo. Takiego herbu miasto używa do dzisiaj i można go oglądać na budynku ratusza.

Herb Kalisza jest zagadkowy, ponieważ bardzo odbiega swoją symboliką od godeł herbowych wielu innych miast lokowanych przez margrabiów. Cześć heraldyków uważa, że orzeł w herbie miasta pochodzi z godła margrabiów brandenburskich. Cóż jednak czynić z zającem? Motyw spadającego czy polującego orła na zwierze w herbie Kalisza nie jest jedynym wśród herbów miast marchijskich. Na XIV-wiecznej pieczęci sekretnej brandenburskiego miasta Kremmen, lokowanego w 1298 roku, orzeł spada na ptaka (kaczka, gęś). Motyw polującego orła jest zupełne podobny jak w herbie Kalisza. Lecz i w tym przypadku nie łatwo rozstrzygnąć, co zaszyfrowano w tym herbie. Nie wydaje się rozsądne przyjęcie starego poglądu P.v.Niessena, że w herbie Kalisza askański orzeł rzuca się na polskiego zająca.

Podejmując próbę wyjaśnienia symboliki herbu, badacz ten odwołał się do znaczenia słowa zając, które w języku niemieckim brzmi Hase. To z kolei pozwoliło wysunąć hipotezę, że zająca w herbie mogła mieć nowomarchijska rodzina rycerska von Hasselow i od niej mógł zając trafić do herbu Kalisza Pomorskiego. Pomysł jest bardzo ciekawy, lecz mało prawdopodobny, skoro herb tej rodziny nie jest bliżej znany i zapewne nie przedstawił zająca. Poza tym nie posiadamy wiadomości wiążących rodzinę von Hasselow z okolicami Kalisza.

Kolejna hipoteza uznaje godło Kalisza jako odwołanie się do obfitujących w zwierzynę okolicznych lasów. Niektórzy ze zwolenników takiego wytłumaczenia symboliki herbu przedstawiającego kaliskiego ptaka uznają go za sokoła, a całe godło, za zwykłą scenkę z polowania. Na poparcie ich poglądu ma służyć wizerunek sokoła w herbie pobliskiego Złocieńca (Falkenberg). Nie zauważono jednak, że w przypadku Złocieńca wizerunek ten jest uzasadniony czy umotywowany nazwą samego miasta. A w przypadku Kalisza takiego związku nie zauważamy. Odwołując się na razie do ogólnej symboliki tego zwierzęcia, możemy stwierdzić, że w heraldyce zając symbolizował spokój na ustroniu, łowiectwo, zręczną taktykę, przebiegłość, szybkość i czujność. Herb Kalisza odzwierciedla niemal w pełni starogreckie przysłowie: musisz szybko biec, by złapać zająca. Lecz przypuszczalnie nie miało ono wpływu na wybór godła dla Kalisza.

Obecnie Herb Gminy składa się z dwóch zasadniczych elementów:

• godła herbu, czyli graficznego przedstawienia treści herbu,
• tarczy herbu, w której polu umieszczone jest godło herbu.

Godło herbu przedstawia: w srebrnym polu tarczy (oznaczonym kolorem białym), w jego centralnym położeniu, orzeł porywający zająca biegnącego po zielonej murawie. Orzeł i zając w kolorze czerwieni. Dziób i szpony orła złote (oznaczone kolorem żółtym).

Obecny herb Gminy Kalisz Pomorski

FLAGA GMINY

Flaga Gminy Kalisz Pomorski ma kształt prostokąta o wymiarach stanowiących proporcję 8:5 składa się z trzech różnobarwnych, poziomych pasów o różnych wymiarach. Pas wewnętrzny w kolorze białym - stanowiący 50% powierzchni flagi, zewnętrzne pasy: górny w kolorze niebieskim, dolny w kolorze zielonym - stanowiące po 25% powierzchni flagi. Pośrodku białego pasa umieszczone godło herbowe - bez tarczy herbu.

Flaga gminy